40 lat temu, 5 maja 1986 r., władze sowieckie uchwałą nr 663-194 podjęły decyzję, że Wszechzwiązkowy Naukowo-Badawczy Instytut Inżynierii Energetycznej Ministerstwa Średniego Przemysłu Maszynowego ZSRR zajmie się likwidacją skutków awarii z 26 kwietnia.
24 dni później kolejna decyzja nakazała rozpoczęcie Ministerstwu Średniego Przemysłu Maszynowego ZSRR rozpoczęcie prac mających na celu zabezpieczenie czwartego bloku energetycznego czarnobylskiej elektrowni i struktur, które do niego należą. Konstrukcja otrzymała oficjalną nazwę “Ukrycie czwartego bloku elektrowni jądrowej w Czarnobylu”.
„Proponowany projekt zakładał zbudowanie długiej na 50 metrów osłony, wykorzystującej jako podpory nienaruszone przez wybuch ściany wewnętrzne elektrowni. Spomiędzy 18 zgłoszonych planów wybrano ten najbardziej ryzykowny, ale też stosunkowo prosty w realizacji i niewymagający zużycia zbyt dużych ilości materiałów. Zbudowanie takiej konstrukcji bez przeprowadzenia wcześniejszych badań pomocniczych było bezprecedensowe w dotychczasowej praktyce inżynierskiej” – czytamy w książce dr. Pawła Sekuły pt. „Czarnobyl. Społeczno-gospodarcze, polityczne i kulturowe konsekwencje katastrofy jądrowej dla Ukrainy”.
„Szefem ekipy budowlanej, składającej się ze specjalistów niemal wszystkich gałęzi nauki, został mianowany w imieniu Instytutu Aleksiej Bycky. (…) Do najważniejszych członków zespołu należeli m.in.: Władimir Kurnosow – członek Międzynarodowej Akademii Ekologii i doktor nauk technicznych; Jewgienij Curikow – naczelny inżynier Wszechzwiązkowego Naukowo-Badawczego Instytutu Inżynierii Energetycznej, który projektował poszczególne elementy osłony i odpowiadał za szacowanie kubatury i pojemności całej budowli; Iwan Mojsiejew, przewodzący grupie 25 architektów pracujących nad fizycznym kształtem konstrukcji (oni także przygotowali projekt kolumn i belek, w tym najdłuższej z nich zwanej »Mamutem«); oraz Michaił Zawadskyj – przewodniczący Technicznego i Ekonomicznego Departamentu Szacunkowego, który później zadecydował o uruchomieniu reaktora nr 3 i konieczności ewakuacji miasta Prypeć” – czytamy w publikacji naukowca z Krakowa.
Budowę sarkofagu zakończono 30 listopada 1986 r.
